Na kursie tańca w Long Step:

 

  • Poznajesz nowych ludzi...którzy tak, jak Ty, chcą fajnie spożytkować swój wolny czas
  • Aktywnie wypoczywasz...i uwalniasz się od stresu
  • Uczysz się tańczyć...a później idziesz na imprezę i dobrze się bawisz
  • Uwalniasz swoją energię...i dajesz się porwać muzyce

Kurs tańca towarzyskiego i użytkowego podzielony jest na trzy stopnie.  W ich trakcie uczymy zarówno eleganckich i dostojnych tańców standardowych, jak i żywiołowych i ognistych tańców latynoamerykańskich oraz ciekawego dodatku, jakim jest użytkowy taniec merengue. Jako jedyna szkoła tańca towarzyskiego we Wrocławiu proponujemy program, w którym stawiamy na to, aby dokładnie i dogłębnie uczyć poszczególnych tańców (figur i układów do nich) już od początku, a nowe style wprowadzać stopniowo. Dzięki temu już po semestrze nauki możesz bez obaw wyjść na każdy parkiet i zaprezentować swoje umiejętności, tańcząc nie tylko krok podstawowy i proste figury, ale również wykorzystywać te bardziej widowiskowe oraz łączyć je w ciekawe układy. Konkretne programy dla poszczególnych poziomów przedstawiamy poniżej:

  • Poziom 1 – naszą przygodę z tańcem towarzyskim rozpoczynamy od walca angielskiego, cha-chy oraz jive’a. W ramach urozmaicenia towarzyszy nam również użytkowe merengue.
  • Poziom 2 – to nowe figury do tańców już poznanych, a także trzy kolejne tańce: walc wiedeński, rumba i foxtrot, które również zgłebiamy na tyle dokładnie, by po kursie móc je już swobodnie tańczyć.
  • Poziom 3 – na tym poziomie poznasz dodatkowo tango, quickstep’a oraz sambę, co pozwoli Ci mieć pełen ogląd na cały świat tańca towarzyskiego. Dodatkowo podszlifujesz style poznane już wcześniej.

 

Kolejne poziomy – zajęcia zamieniają się w „kurs dedykowany” – grupa sama ustala, które tańce towarzyskie chce zgłębiać bardziej, a które nie mają takiego znaczenia. Na tej podstawie dostosowujemy program na każdy semestr.

Uczymy według Światowego Programu Tanecznego, co oznacza, że pracujemy zgodnie ze standardami obowiązującymi na całym świecie. Dzięki temu jeśli zdarzy Ci się tańczyć np. walca angielskiego w innym mieście lub kraju, nie będziesz mieć problemów, by porozumieć się z tamtejszym partnerem lub partnerką.

Kurs obejmuje ponadto naukę elementów dobrych manier. W jego trakcie dowiesz się m. in. jak się przedstawić, jak poprosić partnerkę do tańca, jak przyjąć zaproszenie lub jak w kulturalny sposób odmówić. Poznawane zasady obowiązują podczas wszystkich zajęć – wszystko po to, by nasz kurs tańca towarzyskiego był nie tylko miejscem, w którym uczysz się tańczyć, ale też okazją do poznania nowych ludzi, którzy odnoszą się do siebie z szacunkiem.

 

Najczęściej zadawane pytania

 

Zapisz się

Charakterystykę i historię poszczególnych tańców omawiamy poniżej na podstawie fragmentów pracy Rola rekreacyjnego tańca towarzyskiego w rozwoju osobistym studentów autorstwa Daniela Połecia (do wglądu w Archiwum Uniwersytetu Wrocławskiego).

 

Tańce latynoamerykańskie

Rumba

Rumba jest tańcem miłości – zmysłowym, a wręcz erotycznym. Można w nim zaobserwować gwałtowne i wijące się ruchy bioder, ramion oraz korpusu (…). Warto wspomnieć, że to kobieta jest główną bohaterką tego tańca. Swoimi ruchami uwodzi i kokietuje partnera, a po chwili go odpycha. On z kolei podejmuje jej grę. Taki charakter tańca implikuje to, że kroki kobiece są bogatsze, a przez to bardziej skomplikowane, niż kroki męskie. Z jednej strony ułatwia to partnerce odgrywanie swojej roli, a z drugiej wymusza na partnerze, a zarazem ułatwia mu perfekcyjne opanowanie (prostszych) kroków, by móc pewnie prowadzić swoją towarzyszkę.

Jest to taniec ludowy wywodzący się z Ameryki Łacińskiej. Po raz pierwszy pojawiła się w Europie pod koniec lat ’20 XX wieku. Grupa kubańskich tancerzy oraz muzyków zaprezentowała ją w Paryżu. Niestety, taniec i muzyka nie zyskały sobie zbyt wielu entuzjastów – były bardzo egzotyczne, jak na owe czasy. Druga próba przeniesienia rumby do Europy miała miejsce w latach trzydziestych (…). Już w 1936 roku sekcja tańca towarzyskiego Brytyjskiego Towarzystwa Nauczycieli Tańca (Imperial Society of Teachers of Dancing) ustaliła kroki oraz rytm rumby.

Nie była to jednak rumba tańczona wedle dzisiejszych prawideł. W świecie tanecznym istniał bowiem spór, którą wersję tego tańca przyjąć: europejską, kubańską, czy amerykańską (chodziło m.in. o wartości rytmiczne kroków) (…). Ostatecznie zdecydowano się na kubański sposób tańczenia, a oficjalna nazwa tego tańca to po prostu rumba.

Rumba na YouTube: kliknij

 

Samba

Taniec ten jednoznacznie kojarzy się z karnawałem w Rio de Janeiro. Wtedy to Brazylijczycy tańczą sambę na ulicach. Należy jednak dokonać rozróżnienia miedzy sambą ludową oraz miejską. Ta pierwsza prezentowana jest przy okazji relacji telewizyjnych z Rio. Sambę miejską tańczy się natomiast nie w grupie, a parami (…).

Samba dotarła do Europy w 1914 roku. Zdobyła sobie wtedy duże, choć krótkotrwałe powodzenie. Okres jej świetności na Starym Kontynencie rozpoczął się po II wojnie światowej. Samba towarzyska ma w sobie elementy odmiany wiejskiej i miejskiej. Sprawia to, że charakteryzuje się oryginalnym brazylijskim stylem. Składają się na niego przede wszystkim sprężysty ruch ciała, uzyskiwany przez zginanie i prostowanie kolan, a także ruch bioder, wysuwanych do przodu i do tyłu (…) oraz wahadłowy ruch ciała, występujące w niektórych figurach.

Samba jest tańcem przestrzennym, a przy tym szybkim. Tańczy się go zazwyczaj w tempie 54-56 taktów na minutę granych w metrum 2/4. Jest przy tym pełny polotu i wdzięku. Przez sprężyste ruchy ciał, nazywana jest także tańcem kochanków.

Samba na YouTube: kliknij

 

Cha-cha

Jest to najmłodszy taniec towarzyski, który ukształtował się w latach ’50 XX wieku, dlatego o jego historii nie można powiedzieć zbyt wiele. Wiadomo, że od lat ’50 pojawiały się w Europie i USA połączenia muzyki kubańskiej z wpływami pochodzącymi z jazz’u i swing’a. W ślad za nową muzyką, pojawiał się również nowy styl tańczenia.

Jego zasady ustalono w 1953 roku. W 1957 roku Gerd Harrich po raz pierwszy zaprezentował go w Europie. Cha cha, jako taniec, wyewoluowała z rumby. To sprawia, że w obu tańcach występują podobne figury. W ruchach partnerki można również zaobserwować kokieteryjność i zmysłowość. Szybkie tempo muzyki sprawia jednak, że mają one inny charakter, niż w rumbie, bo partnerka ma mniej czasu na ich wykonywanie. Ruchy są bardzo ekspresyjne i dynamiczne, a sam taniec pozostawia pole do szerokiego wyboru figur (…).

W stylu tym można zaobserwować bardzo rytmiczną i dynamiczną pracę nóg, połączoną z prostowaniem kolan. Charakterystyczną cechą tego tańca są też kroki chasse (odstawienie, dostawienie, odstawienie), które występują na połączeniu dwóch taktów (synkopa). Dynamikę tę wymusza muzyka, która grana jest w tempie 32-34 takty na minutę, w metrum 4/4. Posiada ona ponadto bardzo wyraźny rytm, przez co cha cha stała się tańcem bardzo popularnym.

Cha cha na YouTube: kliknij

 

Jive

Z powstaniem tego tańca nierozdzielnie związany jest angielski nauczyciel tańca Victor Silvester. Właśnie on w latach ’40 ubiegłego wieku „wygładził” popularnego wtedy jitterbuga, przez opracowanie podstawowych zasad tańczenia oraz usuwając wszelkie akrobacje. Jitterbug zawierał bowiem bardzo dużo ekspresyjnych ruchów oraz podnoszeń partnerek i przerzucania ich przez barki oraz biodra. O charakterze tego prekursora jive’a świadczy też sama jego nazwa. Jitterbug pochodzi bowiem od angielskiego „jitter” (mieć tremę, podskakiwać nerwowo) oraz „bug” (pluskwa, owad). Tancerze nie wykonywali więc typowych kroków, a dynamiczne podskoki, jakby chcieli porozgniatać uciekające pluskwy. Taki sposób tańczenia zachował się też w przypadku jive’a.

Victor Silvester zaadaptował te ruchy do nowego tańca, ponieważ był pod ogromnym wrażeniem reakcji ludzi na taki sposób tańczenia oraz atmosferę, która mu towarzyszyła. Publiczność spontanicznie przyłączała się do zabawy, ucząc się kroków, a sala taneczna była przepełniona siłą witalną, którą niósł jitterbug. Jive jest więc typowym tańcem jazzowym, charakteryzującym się dużą dynamiką.

Charakterystycznymi elementami dla niego są również kopnięcia. Rytm jive’a jest trudny do uchwycenia, a muzyka jest bardzo szybka (nawet 48 taktów na minutę, granych w rytmie 4/4). Co więcej, w stylu tym również występują synkopy, przez co kroki muszą być stawiane bardzo dynamicznie. Cały krok podstawowy jest rozłożony półtora taktu, co może być problematyczne dla początkowych tancerzy.

Jive na YouTube: kliknij

 

Paso doble

Styl ten został zaliczony w poczet latyno-amerykańskich prawdopodobnie dlatego, że w tańcach standardowych para nigdy nie tańczy rozdzielona (a w paso doble tak). W innych elementach znacząco różni się on od samby, czy rumby – nie ma w nim np. wesołości, czy żywych ruchów bioder.

Paso doble jest tańcem hiszpańskim, wykonywanym do muzyki pochodzącej również z tego kraju. Jest ona żywa, marszowa, podzielona na dwie części. Pierwsza zawiera liczne dźwięki trąbek i fanfar. Symbolizuje wejście torreadorów na arenę. Druga część jest bardziej delikatna i melodyjna. Obrazuje ona samą walkę z bykiem. Paso doble jest stylem bardzo rytmicznym, wymagającym od tańczących dobrego wyczucia.

Charakterystycznym elementem tego stylu jest tzw. apel, czyli mocny przytup nogą, mający miejsce przed wykonywaniem określonych figur. Taniec wykonuje się na prostych, napiętych, ale nie sztywnych nogach. Kroki są małe. Podczas ich stawiania bardzo mocno pracuje staw skokowy. Wykonywane są bowiem bez zbytniego unoszenia kolan. Ponieważ jest tańcem bardzo trudnym dla początkujących tancerzy, nie jest on nauczany w naszej szkole. Na turniejach tańca towarzyskiego tańczony jest dopiero w najwyższych klasach tanecznych.

Paso doble na YouTube: kliknij

 

Tańce standardowe

Walc wiedeński

Walc wiedeński ma niemiecki rodowód. Wywodzi się bezpośrednio z lendlera (odmiany tańca figurowego), a pośrednio z południowoniemieckich tańców ludowych (m.in XIV-wiecznego Deutsche lub Teutsche, czy XII-wiecznego Hoppaldei). Kształtował się przez lata, ale można uznać, że jest on wytworem epoki romantyzmu.

Rozwinął się w tej epoce dzięki przychylności dworu austriackiego, który w tamtych czasach był bardzo przychylny pieśniom i tańcom ludowym. Nim zagościł na salonach, był bowiem właśnie tańcem charakterystycznym dla ludu. Można to zaobserwować w baletowej operze „Don Giovanni” Mozarta, w której przedstawiciele arystokracji tańczą menueta, a przedstawiciele niższej warstwy społecznej, właśnie walca. Z biegiem czasu jednak walc zakrólował również na salonach. Szczególnie w Wiedniu (…).

Walc wiedeński jest tańcem wirowym i bardzo szybkim. Muzyka, do której się go wykonuje, jest liryczna i grana w tempie około 60 taktów na minutę w metrum 3/4. Walca tańczy się, wykonując trzy miarowe kroki, Sposób ich stawiania wprawia parę w ruch rotacyjny. Wirowanie odbywa się również dookoła sali tanecznej. Walc jest tańcem szybkim, ale dostojnym.

Walc wiedeński na YouTube: kliknij

 

Walc angielski

Walca angielskiego tańczy się przestrzennie do muzyki, która posiada metrum 3/4. Jej tempo jest powolne – w czasie minuty występuje ok. 30-31 taktów. Poprzednikami tego tańca były walc wiedeński i amerykański boston. Walc angielski wyewoluował z nich z dwóch powodów: pierwszym była niechęć Anglików do szybkich tańców, drugim natomiast pojawienie się nowej mody tanecznej na początku XX wieku, która lansowała technikę taneczną bazującą na naturalnym chodzie, odrzucając skręty kolan oraz kierowanie palców stóp na zewnątrz.

W październiku 1921 roku odbyła się konferencja angielskich nauczycieli tańca, którzy określili zasady nowego sposobu tańczenia walca w wolnym tempie. Zadekretowali oni: wąskie prowadzenie kolan oraz równoległe ustawienie stóp w krokach progresywnych, a także wykorzystanie schematu krok, krok, dostawienie stopy. Od tamtego momentu popularność walca angielskiego stale rośnie (…).

Ta odmiana walca jest bardzo częsta wybierana przez nowożeńców na ich pierwszy taniec. Walc angielski jest bowiem uważany za jeden z najpiękniejszych tańców towarzyskich. Wszystko przez to, że jest powolny i romantyczny. Charakteru dodaje mu również postawa taneczna, podobna, jak w walcu wiedeńskim1. Niebagatelne są również delikatne unoszenia i opadania wykonywane przy okazji stawiania kroków. Dzięki nim ktoś, kto obserwuje tańczących, widzi lekkość oraz delikatność tańca. Tańcząca para jest podobna do łodzi, unoszącej się i opadającej na delikatnych morskich falach.

Walc angielski na YouTube: kliknij

 

Foxtrot

Za twórcę tego stylu uważa się Harrego Foxa. Wraz ze swoją partnerką z zespołu Ziegfield Follies dopracował on i wygładził krok marszowy, wykonując go do spowolnionego ragtime’u (mocna i pełna życia muzyka z początku XX w.).

Na początku swojego istnienia foxtrot bardzo szybko zdobył sobie ogromną popularność. Wszystko dzięki temu, że był tańcem bez ustalonych reguł. Opierał się na naturalnych ruchach ciała. Miał dawać odprężenie ludziom pracującym w coraz większym napięciu, a nie nastręczać technicznych trudności. Zarówno amerykańscy, jak i angielscy nauczyciele tańca określili niebawem jego zasady, np. wprowadzili kroki chasse (kroki boczne polegające na odstawieniu stopy, dostawieniu do niej drugiej, a następnie ponownym odstawieniu pierwszej) oraz określili rytm, w którym należy je wykonywać.

W fokstrocie wykonuje się kroki do przodu, do tyłu oraz w bok. Są one albo wolne (na jedno uderzenie), albo szybkie (wtedy dwa przypadają na jedno uderzenie). Tańczy się go „posuwiście” do muzyki o lirycznym charakterze, z metrum 4/4. Jej tempo zawiera od 30 taktów na minutę wzwyż (z zastrzeżeniem, że w tempie około 50 taktów na minutę, tańczy się już quickstepa). To wszystko sprawia, że tańczenie foxtrota przypomina spacer do muzyki.

Warto jednak wspomnieć, że jego wersja turniejowa zawiera wiele trudnych elementów technicznych, przez co foxtrot jest uważany za jeden z najtrudniejszych tańców towarzyskich. Podobnie, jak w przypadku paso doble, rywalizacja w foxtrocie dotyczy tylko par z najwyższymi klasami tanecznymi. Wersja rekreacyjna tego tańca jest jednak dużo prostsza, niż turniejowa, a przy tym dająca duża satysfakcję tańczącym – dlatego pojawia się on na naszych kursach.

Foxtrot na YouTube: kliknij

 

Quickstep

Historia quickstepa rozpoczęła się w roku 1924. Wtedy to londyńskie orkiestry zaczęły grać muzykę do fokstrota w znacznie szybszym tempie. Tańczącym zmiana ta przypadła do gustu. Zaczęli oni włączać do tańca również ruchy znane z charlestona.

Jesienią tego roku miała miejsce konferencja nauczycieli tańca, zwołana przez redakcję „The Dancing Times”. To właśnie na niej Miss Florerence Purcell zaproponowała nazwę quickstep dla rodzącego się w ten sposób tańca. W kolejnych latach kształtował on swoją formę taneczną.

Quickstep jest tańcem standardowym (a więc tańczonym w długich, balowych sukniach i frakach oraz w bliskim kontakcie), a przy tym bardzo szybkim i lekkim. W muzyce uderza około 50 taktów na minutę. Sam taniec charakteryzuje się m. in. skocznymi figurami oraz unoszeniami i opadaniami. Jest więc ciekawym połączeniem elegancji z lekkością, a nawet podskokami.

Quickstep na YouTube: kliknij

 

Tango

W przypadku tego jednego z najpopularniejszych tańców towarzyskich, już na początku warto bardzo jasno oddzielić tango europejskie (zwane również towarzyskim i turniejowym) od tanga argentyńskiego. Pierwsze tańczy się na turniejach. Naucza się go również na kursach rekreacyjnych w ramach poznawania najpopularniejszych tańców towarzyskich. Drugie żyje jakby obok świata tańca towarzyskiego. By się go uczyć, trzeba zapisać się na specjalny kurs, dedykowany tylko temu stylowi (…).

W 1922 roku zwołano w Londynie konferencję, poświęconą temu tańcowi. Była to pierwsza, a zarazem udana próba określenia teorii i techniki tanga. Przyjęto bowiem podstawowe założenia dotyczące techniki tego tańca oraz muzyki, do której się go wykonuje. W historii tanga ważne są dwie osoby. Pierwsza to Freddie Camp, który podczas turnieju Astria Ballroom w Anglii w 1930 roku przedstawił swój sposób tańczenia tanga, który wywarł niebagatelny wpływ na dzisiejszy charakter tego tańca. Wprowadził bowiem do niego gwałtowne poruszenia, które bardzo spodobały się publiczności. Drugą był zmarły w 1964 roku Henry Jacques. Był on angielskim nauczycielem tańca. Opracował on teorię i technikę taneczną tanga, a także podstawowe figury do tego tańca, które przetrwały aż do dziś (…).

Tango tańczy się do muzyki z metrum 2/4, granej w tempie ok. 30 taktów na minutę. Stopy w tańcu stawia się płasko, podobnie jak robią to dzikie koty. W tańcu nie ma unoszeń, opadań, ani nachyleń ciała podczas wykonywania kroków (…). W tango występują kroki wolne (na dwa uderzenia) oraz szybkie (na jedno uderzenie), a przejścia między nimi czasami wymagają wykonania bardzo dynamicznych i „ostrych” ruchów. To nadaje tangu bardzo specyficznego charakteru – „koci” sposób stawiania stóp wygląda, jak skradanie, a rama oraz połączenie wolnych i gwałtownych ruchów, nadają tangu agresywny charakter. Taniec jest też pełen niepokoju i dramaturgii. Łączy dominację, uwodzenie, delikatność, gwałtowność i elegancję.

Tango na YouTube: kliknij

 

Zapisz się